Soms maak je plannen voor een toekomst waar je helemaal in gelooft. Je ziet voor je hoe je gezin groeit, hoe je samen een thuis opbouwt en hoe je dromen langzaam werkelijkheid worden. Tot je op een dag beseft dat het leven heel anders loopt dan je had verwacht.
Een toekomst vol plannen en dromen
Ik heb altijd veel ideeën en dromen gehad.
Niet alleen op zakelijk gebied, maar ook over hoe ik mijn leven als vrouw en moeder voor me zag.
Ik droomde van een gezin met meerdere kinderen. Een fijn thuis, samen mooie herinneringen maken en onze kinderen zien opgroeien.
We hadden een huis dat we steeds meer naar onze eigen wensen aan het maken waren.
Ik zag daar ontzettend veel mogelijkheden.
Een eigen ruimte voor mijn webshop, een praktijk aan huis en een plek waar ik workshops kon organiseren.
Misschien zelfs een distributiepunt voor Tupperware, waarmee ik andere verkopers zou kunnen ondersteunen.
Ik droomde van een goedlopende onderneming met medewerkers. Van de vrijheid om mijn werk en het moederschap op mijn eigen manier te combineren.
Ook Zeeland bleef een belangrijke plek in mijn toekomstbeeld.
Als Zeeuwse heb ik altijd een sterke band gehouden met de provincie waar ik vandaan kom. Het leek me heerlijk om ooit een eigen plekje in Zeeland te hebben, waar ik me kon terugtrekken wanneer ik behoefte had aan rust of wanneer mijn heimwee te groot werd.
Ik verlangde naar een leven waarin gezin, familie, vriendschappen, ondernemerschap en vrijheid samenkwamen.
En waarin ik ook financieel op eigen benen kon staan.
Niet omdat ik alles alleen wilde doen, maar omdat ik het belangrijk vond om zelf keuzes te kunnen maken.
Het was geen droom van een perfect leven.
Het was mijn beeld van een fijn leven.
Wanneer je toekomstbeeld begint te veranderen
Het besef dat mijn leven misschien anders zou lopen, kwam niet van de ene op de andere dag.
Er waren al langere tijd dingen waar ik mee worstelde.
Toch bleef ik hopen dat bepaalde situaties zouden veranderen.
Wanneer je ergens in gelooft en ergens veel tijd, liefde en energie in hebt gestoken, laat je dat niet zomaar los.
Ik ben iemand die graag oplossingen zoekt.
Als iets niet goed gaat, wil ik begrijpen waarom. Ik wil kijken wat ik zelf kan veranderen en hoe ik een situatie kan verbeteren.
Dat heeft me in mijn leven veel gebracht.
Maar ik heb ook ervaren dat je niet alles kunt oplossen door er zelf nog harder aan te werken.
Soms kun je jarenlang blijven hopen op een andere uitkomst.
En soms komt er een moment waarop je moet erkennen dat de toekomst die je voor ogen had niet meer haalbaar is.
Dat besef kan ontzettend pijnlijk zijn.
Afscheid nemen van een leven dat je kende
Inmiddels is mijn huwelijk geëindigd en ziet mijn leven er heel anders uit dan ik ooit had verwacht.
Ik ben verhuisd en heb op verschillende vlakken opnieuw moeten beginnen.
Daarmee veranderde niet alleen mijn woonsituatie, maar ook mijn dagelijkse leven, mijn toekomstplannen en het gevoel van zekerheid dat ik zo graag wilde opbouwen.
Wat ik misschien wel het moeilijkste vind, is dat je niet alleen afscheid neemt van wat er daadwerkelijk was.
Je neemt ook afscheid van alles wat er nog had kunnen komen.
Van de plannen die je samen had gemaakt.
Van het huis waarin je jezelf nog jarenlang zag wonen.
Van de dromen die je voor je gezin had.
En van de toekomst die in je gedachten al een bepaalde vorm had gekregen.
Dat verdriet is niet altijd zichtbaar voor de buitenwereld.
Soms lijkt het alsof je gewoon verdergaat.
Je regelt wat geregeld moet worden, probeert je verantwoordelijkheden na te komen en denkt na over hoe het nu verder moet.
Maar ondertussen ben je ook bezig met het verwerken van een toekomst die niet meer bestaat.
Wanneer ook het moederschap verandert
Een van de meest ingrijpende veranderingen in mijn leven heeft te maken met mijn moederschap.
Jarenlang stond mijn dagelijks leven grotendeels in het teken van de zorg voor mijn zoon.
Ik was gewend om veel bij hem te zijn en mijn dagen rondom zijn behoeften in te richten.
Door de veranderingen in ons gezin ziet ons dagelijks leven er inmiddels anders uit.
En dat vind ik moeilijk.
Het moederschap was en is voor mij een ontzettend belangrijk onderdeel van mijn leven.
Juist daarom raakt het me wanneer vertrouwde dagelijkse momenten veranderen of wegvallen.
Ik mis de vanzelfsprekendheid van vroeger.
De kleine momenten die voor anderen misschien heel gewoon lijken, maar voor mij zoveel betekenis hebben.
Het is een vorm van verdriet waar ik niet altijd de juiste woorden voor kan vinden.
Natuurlijk blijf ik moeder.
Maar ik moet opnieuw mijn weg vinden in een dagelijks leven dat anders is geworden dan ik ooit had gewild.
En dat kost tijd.
Opnieuw beginnen klinkt mooier dan het soms is
Je hoort vaak dat een ingrijpende verandering ook een kans is om opnieuw te beginnen.
Om jezelf terug te vinden.
Om een nieuw leven op te bouwen.
Misschien kan dat uiteindelijk zo voelen.
Maar op dit moment ervaar ik opnieuw beginnen vooral als een enorme rollercoaster.
Een weg vol onzekerheden, verdriet, angst en onverwachte hobbels.
Er zijn dagen waarop ik vooruit wil. Waarop ik ideeën heb voor mijn ondernemingen en weer mogelijkheden zie.
Maar er zijn ook dagen waarop ik vooral moe ben.
Waarop de afgelopen periode zoveel van me heeft gevraagd dat ik merk dat mijn energie en belastbaarheid niet vanzelfsprekend zijn.
Dat vind ik lastig.
Ik ben gewend om dingen te regelen, oplossingen te bedenken en door te gaan.
Maar soms lukt dat niet.
Soms is de dag doorkomen al genoeg.
En misschien mag dat ook zo zijn, zonder dat ik daar meteen iets positiefs van hoef te maken.
De steun die ik niet had verwacht
Toch is er iets wat me de afgelopen periode positief heeft verrast.
De mensen die er voor me zijn.
Ik heb inmiddels lieve mensen om me heen die luisteren, meedenken, helpen en er zijn wanneer ik het moeilijk heb.
Dat klinkt misschien vanzelfsprekend, maar voor mij voelt het bijzonder.
Ik heb me in het verleden regelmatig alleen gevoeld met mijn zorgen en verantwoordelijkheden.
Juist daarom betekent het veel dat ik nu steun ervaar.
Soms gaat het om praktische hulp.
Iemand die even meedenkt of iets uit handen neemt.
Soms is het simpelweg iemand die luistert zonder meteen een oplossing klaar te hebben.
Ik ontdek dat er meer mensen zijn op wie ik kan terugvallen dan ik lange tijd dacht.
En dat ik niet alles alleen hoef te dragen.
Dat blijft wennen.
Want ik wil graag zelfstandig zijn.
Maar misschien betekent zelfstandig zijn niet dat je nooit hulp nodig mag hebben.
Niet alles hoeft gered te worden
Als ik ergens op terugkijk, is het hoe lang ik soms ben blijven proberen om situaties te veranderen.
Wanneer ik ergens in geloof, geef ik niet snel op.
Dat kan een mooie eigenschap zijn.
Maar het kan ook betekenen dat je langer blijft doorgaan dan goed voor je is.
Ik begin steeds beter te begrijpen dat niet alles opgelost kan worden door nog harder je best te doen.
Dat je soms eerder mag luisteren naar je eigen gevoel.
Dat je grenzen serieus mag nemen.
En dat stoppen niet altijd hetzelfde is als falen.
Soms betekent loslaten dat je erkent dat iets niet meer past bij wat je nodig hebt.
Dat is een les die ik niet op deze manier had willen leren.
Maar wel een die ik mee wil nemen in mijn verdere leven.
Ik weet nog niet hoe mijn toekomst eruitziet
Ik zou dit verhaal graag afsluiten met de woorden dat alles inmiddels goed is gekomen.
Dat ik mijn leven weer helemaal op de rit heb.
Dat ik precies weet waar ik naartoe werk en dat ik sterker ben dan ooit.
Maar dat zou niet eerlijk zijn.
Ik zit nog midden in een periode waarin veel onzeker is.
Er zijn zorgen, verdrietige momenten en vragen waarop ik nog geen antwoord heb.
Ik mis het leven dat ik voor ogen had.
En ik vind het moeilijk dat zoveel dingen anders zijn gelopen dan ik had gehoopt.
Tegelijkertijd zijn er nog steeds dromen.
Mijn wens om zelfstandig te ondernemen, mijn eigen keuzes te kunnen maken, iets voor anderen te betekenen en een fijne toekomst op te bouwen.
Alleen weet ik nog niet precies hoe die toekomst eruit gaat zien.
Misschien hoeft dat vandaag ook nog niet.
Voor nu probeer ik stap voor stap verder te gaan.
Met de mensen die er voor me zijn, de mogelijkheden die ik nog heb en de hoop dat er langzaam weer meer rust en ruimte ontstaat.
Niet omdat alles achter de rug is.
Maar omdat het leven doorgaat, ook wanneer je nog midden in het verwerken zit.
En misschien is dat wel wat ik met dit verhaal wil meegeven: opnieuw beginnen hoeft niet mooi, gemakkelijk of vrijwillig te zijn. Soms is het al heel wat dat je iedere dag opnieuw probeert je weg te vinden.
